Translate

sábado, 7 de septiembre de 2019

El núvol blanc - La nube blanca










El núvol blanc

Quan veig un núvol blanc suau,
esponjós, m'agradaria tindre una escala
de cent-un graons , per pujar-hi.
I com un xic entremaliat, saltar,
embolcallar-me amb el seu no res
d'il·lusió de coto fluix,
rebolcar-me, com si ho fes a la neu immaculada
que .no ha tocat terra.

Mentre, vaig construint una escala imaginaria,
poc a poc. Cada esglaó un somni.

Cada esforç  m'apropa a ell.
Fins quan esperarà la meva pujada?
Espera que tu m'acompanyis.


La nube blanca

Cuando veo una nube blanca suave,
esponjosa, me gustaría tener una escalera,
de ciento-un escalones , para subir.
Y como un chico travieso, saltar,
envolverme con su nada
de ilusión de suave algodón,
revolcarme, como si lo hiciera en la nieve inmaculada
que no ha llegado a tierra.

Mientras, voy construyendo una escalera imaginaría,
poco a poco. Cada peldaño un sueño.

Cada esfuerzo me acerca a él.
Hasta cuando esperará mi subida?
Espera que tú me acompañes.

Fifo – Josep Lleixà


domingo, 1 de septiembre de 2019

Poesia experimental - Obra Osvaldo Cantillo







Cebollona (se puede mejorar , lo sé)

Y don Quijote decia
a Dulcinea y a su fiel amigo Sancho,
he  vencido a los molinos
con mi escualida  lanza
y ahora al final del camino
esta, está floja, triste, llorosa
y para según que retos ya no  alcanza.

Cebollona la tenia, cebollona se quedo.
Era mucha mi porfia
y todo lo que yo queria,
por mas que le hablaba y pedia.
cebollona ella seguia.

Toda la vida juntos
yo siempre bien te  he tratado,
pero tu te has olvidado
y ahora floja te has quedado.

Porque no reaccionas
y levantas la cabeza
y rehacemos el camino
que juntos hemos  andado.

Dime lo que tu quieres,
dime que te hace falta
pero ahora no me abandones
¡ Pide pide ! pero no me dejes.

Dulcinea esta inquieta
se arremanga la falda
ya no puede estar quieta
desea que don Quijote
la engañe con otra treta.

Sancho delante de su jumento
ha hecho un juramento
de no meterese en porfias
ya que del Quijano no se fia.

Pues otras veces ha ocurrido
que ha tenido que enderezar
despues de una batalla entre paja
lo que la paja ha aflojdo.

Quereis saber la historia como ha finalizado?
Pues si estais atentos a Facebook
y recibo mas de 100 Clikadas
yo lo seguiré contando

Fifo – Josep Lleixà


sábado, 31 de agosto de 2019

Un llampec, un tro, un record - Un relámpago, un trueno, un recuerdo





Un llampec, un tro, un record
L'he vist com un llampec, un tro de curta durada, 
si, si a tornat per un moment, ha sigut curta la conversa. Alguns records de fa anys algun plor i alguna rialla.
Quan hi han records amagats d'aquells amb gent estimada,
brollen i tornen per dir-te estem amb tu ,
no deixis de viure i riure que la VIDA mai s'acaba.
Ha tornat per un moment, quin goig la seva abraçada
He seguit dormint feliç fins la matinada.


Un relámpago, un trueno, un recuerdo

Lo he visto como un relámpago, un trueno de corta duración,
si, si a vuelto por un momento, ha sido corta la conversación. Algunos recuerdos de hace años algún llanto y alguna risa.

Cuando hay recuerdos escondidos de aquellos con gente querida,
brotan y vuelven para decirte, no andamos lejos,
no nos ves, pero en silencio estamos viviendo en ti,
no dejes de vivir y reír que la VIDA nunca termina.

Ha vuelto por un momento, qué rayo de luz su abrazo.

He seguido durmiendo feliz hasta la madrugada. 
el gallo  me ha despertado

Fifo – Josep Lleixà

viernes, 30 de agosto de 2019

Eduardo Galeano





Tiempo que dice

De tiempo somos.
Somos sus pies y sus bocas.
Los pies del tiempo caminan en nuestros pies.
A la corta o a la larga, ya se sabe, los vientos del tiempo borrarán las huellas.
¿Travesía de la nada, pasos de nadie? Las bocas del tiempo cuentan el viaje

Temps que diu

De temps som.
Som els seus peus i les seves boques.
Els peus del temps caminen als nostres peus.
Mes aviat o mes tard, ja se sap, els vents del temps esborraran les petjades.
Travessia del no-res, passos de ningú? Les boques del temps compten el viatge



Cesar Vallejo






Bordas de hielo

Vengo a verte pasar todos los días,
vaporcito encantado siempre lejos…
Tus ojos son dos rubios capitanes;
tu labio es un brevísimo pañuelo
rojo que ondea ¡en un adiós de sangre!
Vengo a verte pasar; hasta que un día,
embriagada de tiempo y de crueldad,
vaporcito encantado siempre lejos,
la estrella de la tarde partirá!
Las jarcias; vientos que traicionan; vientos de mujer que pasó!
Tus fríos capitanes darán orden;
y quien habrá partido seré yo.


Baranes de gel
Vinc a veure't passar tots els dies, 
 petit vaixell de vapor encantat sempre lluny…
Els teus ulls són dos rossos capitans;
 el teu llavi és un brevíssim mocador vermell 
que oneja en un adéu de sang!
Vinc a veure't passar;
 fins que un dia, embriagada de temps i de crueltat
, petit vaixell de vapor encantat sempre lluny,
 l'estrella de la tarda partirà!
Les eixàrcies; vents que traeixen; 
 vents de dona que va passar! 
 Els teus freds capitans donaran ordre;
 i seré jo qui haurà sarpat.


jueves, 29 de agosto de 2019

Jaime Sabines






«Se ha vuelto llanto este dolor ahora» – Jaime Sabines

Se ha vuelto llanto este dolor ahora
y es bueno que así sea.
Bailemos, amemos, Melibea.
Flor de este viento dulce que me tiene,
rama de mi congoja:
desátame, amor mío, hoja por hoja,
mécete aquí en mis sueños,
te arropo con mi sangre, ésta es tu cuna:
déjame que te bese una por una,
mujeres tú, mujer, coral de espuma.
Rosario, sí, Dolores cuando Andrea,
déjame que te llore y que te vea.
Me he vuelto llanto nada más ahora
y te arrullo, mujer, llora que llora.

«S'ha tornat plor aquest dolor ara» – Jaime Sabines

S'ha tornat plor aquest dolor ara
i és bo que així sigui.
Ballem, estimem, Melibea.
Flor d'aquest vent dolç que em té atrapat,
branca de la meva angoixa:
deslliga'm, amor meu, fulla per fulla,
bressola't aquí en els meus somnis,
t'abrigallo amb la meva sang, aquesta és el teu bressol:
deixa'm que et besi una per una,
dones tu, dona, coral d'escuma.
Rosario, sí, Dolors i també Andrea,
deixa'm que et plori i que et vegi.
M'he tornat plor ara
i t'amanyago, dona, plora que plora.

miércoles, 28 de agosto de 2019

Walt Whitman





Con estrépitos de músicas vengo

Con estrépitos de músicas vengo,
con cornetas y tambores.
Mis marchas no suenan solo para los victoriosos,
sino para los derrotados y los muertos también.
Todos dicen: es glorioso ganar una batalla.
Pues yo digo que es tan glorioso perderla.
¡Las batallas se pierden con el mismo espíritu que se ganan!
¡Hurra por los muertos!
Dejadme soplar en las trompas, recio y alegre, por ellos.
¡Hurra por los que cayeron,
por los barcos que se hundieron el la mar,
y por los que perecieron ahogados!
¡Hurra por los generales que perdieron el combate y por todos los héroes
vencidos!
Los infinitos héroes desconocidos valen tanto como los héroes mas
grandes de la Historia.


Amb estrèpits de músiques vinc

Amb estrèpits de músiques vinc,
amb cornetes i tambors.
Les meves marxes no sonen només per als victoriosos,
sinó per als derrotats i també els morts.
Tots diuen: és gloriós guanyar una batalla.
Doncs jo dic que també és gloriós perdre-la.
Les batalles es perden amb el mateix esperit que es guanyen!
Un Visca pels morts!
Deixeu-me bufar en les cornetes, fort i alegre, per ells.
Un visca pels que van caure,
pels vaixells que es van enfonsar al mar,
i pels que van desaparèixer ofegats!
Un Visca pels generals que van perdre el combat i per tots els herois
vençuts!
Els infinits herois desconeguts valen tant com els herois mes
grans de la Història.